غزل معاصر

من آن درخت زمستانی، بر آستان بهارانمکه جز به طعنه نمیخندد، شکوفه بر تن عریانمز نوشخند سحرگاهان، خبر چگونه توانم داشتمنی که در شب بیپایان، گواه گریهی بارانمشکوه سبز بهاران را، برین کرانه نخواهم دیدکه رنگ زرد خزان دارد، همیشه خاطر ویرانمچنان ز خشم خداوندی، سرای کودکیام لرزیدکه خاک خفته مبدّل شد، به گاهوارهی جنبانمدرین دیار غریب ای دل، نشان ره ز چه کس پرسم؟که همچو برگ زمینخورده، اسیر پنجهی طوفانممیان نیک و بد ایّام، تفاوتی نتوانم یافتکه روز من به شبم مانَد، بهار من به زمستانمنه آرزوی سفر دارد، نه اشتیاق خطر کردندلی که میتپد از وحشت، در اندرون پریشانمغلام همّت خورشیدم، که چون دریچه فرو بنددنه از هراس من اندیشد، نه از سیاهی زندانمکجاست باد سحرگاهان، که در صفای پس از بارانکند به یاد تو، ای ایران، به بوی خاک تو مهمانمنادر نادرپور نوشته شده در  یکشنبه دوازدهم تیر ۱۴۰۱&nbsp توسط شهاب  غزل معاصر...

سر بگذاریم وقت خواب رسیدهستروز به پایان آفتاب رسیدهستمنزل راحت کجاست در سفر عمرپرسش دیرینه را جواب رسیدهستچون نخ تابیده گرد خویش چه پیچی؟نوبت واگشت پیچ و تاب رسیدهستسنگ رها گشته در هوایی و اینکوقت فرود تو با شتاب رسیدهستشرح غم ما هنوز اولِ قصهستگرچه به پایانِ این کتاب رسیدهستآنچه درانباشتیم باد هوا بودوقت سراندازی حباب رسیدهستآن می گمبوده در پیالۀ خالیستتشنۀ بیتشنگی به آب رسیدهستمژدۀ آسودن است ای شب پایانبوی تو از سایهسار خواب رسیدهستهوشنگ ابتهاج نوشته شده در  شنبه بیست و دوم مرداد ۱۴۰۱&nbsp توسط شهاب  غزل معاصر...

ما را دلی بود که ز دنیای دیگر استماییم جای دیگر و او جای دیگر استچشم جهانیان به تماشای رنگ و بوستجز چشم دل که محو تماشای دیگر استاین نه صدف ز گوهر آزادگی تهی استو آن گوهر یگانه به دریای دیگر استدر ساغر طرب می اندیشه سوز نیستتسکین ما ز جرعه ی مینای دیگر استامروز می خوری غم فردا و همچنانفردا به خاطرت غم فردای دیگر استگر خلق را بود سر سودای مال و جاهآزاده مرد را سر و سودای دیگر استدیشب دلم به جلوه ی مستانه ای ربودامشب پی ربودن دل های دیگر استغمخانه ای است وادی کون و مکان رهیآسودگی اگر طلبی جای دیگر استرهی معیّری نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم مرداد ۱۴۰۱&nbsp توسط شهاب  غزل معاصر...